Motyw dla fotografa

Strona fotografa ma jedno zadanie: pokazać zdjęcia tak, żeby ktoś napisał i zapytał o termin. Wszystko inne - układ, typografia, animacje - ma zejść zdjęciu z drogi. Ten motyw jest zbudowany wokół tej jednej zasady: ciepła czerń zamiast bieli, bo kadr na ciemnym tle świeci; hairline zamiast cienia; i ani jednego elementu, który konkuruje z fotografią.

Portfolio nie jest tu osobną galerią, do której wrzuca się pliki luzem. Zdjęcia biorą się z realizacji - jedna realizacja to jeden ślub albo jedna sesja, z własną podstroną, opisem i dwiema galeriami. Dzięki temu każde zdjęcie wie, z którego dnia pochodzi i jakiego jest rodzaju, a filtry nad portfolio („Śluby”, „Narzeczeńskie”, „Ciążowe”…) działają same, bez ustawiania czegokolwiek.

Treść mieszka w panelu WordPressa, w osobnym menu „Fotograf”. Realizacje i pakiety cennika to zwykłe wpisy - dodaje się je tak samo jak wpis na bloga. Teksty sekcji, zdjęcia, dane kontaktowe i widoczność poszczególnych sekcji siedzą na jednym ekranie ustawień z zakładkami, w którym przy każdym polu stoi zdanie tłumaczące, co się stanie.

Ruchu jest tu sporo - zdjęcia odsłaniają się maską, jak odbitka wyciągana z koperty; taśma kadrów jedzie w bok razem z przewijaniem strony; lista działów pokazuje zdjęcie przy kursorze; suwak porównuje kadr z aparatu z kadrem po obróbce. Każdy z tych efektów napisany jest własnym kodem, bez jednej biblioteki z cudzego serwera. To nie jest ozdoba tej karty, tylko konkret: strona nie przestanie wyglądać, gdy ktoś trzeci ma awarię, a adres IP Twojego klienta nie wędruje przy każdym wejściu do obcej domeny.

Bez JavaScriptu strona dalej działa: wszystkie zdjęcia są widoczne, taśma przewija się palcem, menu na telefonie zostaje listą, a formularz zapytania wysyła się normalnie. Kto ma w systemie wyłączone animacje, dostaje sam układ - bez ruchu, ale z całą treścią.

Motyw nie wymaga żadnej wtyczki. Jedyne połączenie na zewnątrz to kroje pisma z Google Fonts, które wyłącza się jednym filtrem.

Fotograf ma zwykle jeden z dwóch problemów ze stroną. Albo stoi na kreatorze, w którym portfolio jest galerią wrzuconą luzem i po dwóch sezonach nie da się jej uporządkować. Albo stoi na ładnym motywie z marketplace’u, który wymaga trzech wtyczek, w tym jednej płatnej - a o tej płatnej właściciel dowiaduje się w dniu, w którym przestaje działać.

Tutaj nie ma ani jednej wtyczki. Realizacje, pakiety i rodzaje sesji to zwykłe mechanizmy WordPressa, a ustawienia to zwykły ekran ustawień. Wyłączenie czegokolwiek nie ruszy tej strony, bo nie ma czego wyłączać.

Drugi kłopot to porządek w zdjęciach. Zdjęcie wrzucone „do portfolio” po roku jest zdjęciem bez kontekstu - nie wiadomo, z czyjego ślubu pochodzi i czy wolno je pokazywać. W tym motywie zdjęcie zawsze należy do realizacji: dodajesz sesję, wrzucasz do niej kadry, i to samo zasila portfolio, filtry nad nim i siatkę na stronie głównej. Jedno miejsce, trzy widoki.

Trzeci to zapytania. Formularz „zapytaj o termin” pyta o datę, miejsce i rodzaj sesji, odsiewa boty bez captchy i po wysłaniu przekierowuje - więc odświeżenie strony nie przysyła tego samego ślubu drugi raz.